Znów widzimy Jezusa litującego się nad niedolą ludzką. Tym razem człowiekiem, który doznał w jej wyniku uzdrowienia jest paralityk. Jezus wykorzystuje jego przypadek, by unaocznić świadkom uzdrowienia duchowy charakter swojego przesłania zbawczego: ma moc odpuszczania grzechów. Uzdrowienie paralityka ma służyć tu za lekcję pokazową mocy zbawczej Jezusa w odpuszczaniu grzechów. Występuje tu sylogizm: uzdrowieniu z choroby ciała odpowiada oczyszczenie z choroby duszy, czyli z jej niewoli grzechów. Jeśli Jezus ma tę moc w sprawach cielesnych nad chorobami i duchami nieczystymi, czym nie raz się wykazywał, tym bardziej ma władzę nad rzeczami duchowymi, odpuszczając grzechy, które wydają się być źródłem prawdziwego nieszczęścia, bo śmierci duchowej człowieka. Na ten duchowy aspekt, jako na coś nowego, wskazuje również dzisiejsze pierwsze czytanie. Izajasz wkłada w usta Boga wyrzut skierowany do Izraela, że zadawał mu przykrość swoimi grzechami, dlatego dokona „rzeczy nowej”, przygotowując niczym drogę na pustyni: „Przekreślam twe przestępstwa i nie wspominam twych grzechów”. W Jezusie Chrystusie słowa te przybierają konkretną formę i treść. Już w tym tygodniu przypada Środa Popielcowa, którą rozpoczynamy okres Wielkiego Postu. W zeszłym tygodniu zaczęliśmy rozważania na temat Środy Popielcowej, dziś je dalej kontynuujemy. Może niejednego zastanawiać skąd się wzięła praktyka posypywania głów popiołem i dlaczego skojarzono ją właśnie ze Środą Popielcową? Wzięła się ona z chrześcijańskiej praktyki pokutnej, jaką od V w. rozpoczynano okres Wielkiego Postu, w poprzedzający niedzielę poniedziałek, a od 604 r. w środę. Miał bowiem wtedy miejsce sakrament pokuty publicznej. Był to swoisty obrzęd wypędzania publicznych pokutników z kościoła. Po odbytej spowiedzi publicznej pokutnicy wychodzili przed kościół, gdzie biskup z prezbiterami sypał na ich głowy popiół parafrazując słowa z Księgi Rodzaju: „Pamiętaj człowiecze, że jesteś prochem i w proch się obrócisz; czyń pokutę, abyś miał życie wieczne” (3,19). Po czym kropiono ich wodą świeconą oraz ich szaty pokutne, które oni przywdziewali na cały okres Wielkiego Postu. Wtedy padali twarzą na ziemię, a zgromadzony lud w kościele śpiewał nad nimi Litanię do Wszystkich Świętych; w końcu wypędzano ich z kościoła jak Adama i Ewę z raju. W X wieku do publicznych pokutników zaczęli dołączać również inni wierni zgromadzeni w kościele, którzy także uważali się za grzeszników i chcieli pokutować. Stąd Kościół (papież Urban II), wychodząc naprzeciw coraz bardziej rozpowszechniającej się praktyce zalecił na soborze w Benewencie (1091) praktykowanie obrzędu posypania głów popiołem w środę rozpoczynającą Wielki Post wszystkim wiernym. Praktyka ta następnie przyjęła się w całym Kościele od 1099 r.; wtedy też sama środa przyjęła nazwę „Środy Popielcowej”. Z polecenia tegoż samego papieża Urbana II, popiół do posypywania głów brano ze spalania palm używanych w ubiegłym roku podczas Niedzieli Palmowej. I tak jest do dziś. Za tydzień rozpoczynamy nasze ćwiczenia rekolekcyjne mające przygotować nas na głębsze przeżywanie okresu Wielkiego Postu, a w rezultacie na Święta Wielkanocne. Rekolekcje poprowadzi ks. bp z Wrocławia, z którym kiedyś współpracowałem blisko na uczelni Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu, Andrzej Siemieniewski. Zachęcam wszystkich do zarezerwowaniu już dziś swojego czasu, by skorzystać z tych rekolekcji. Rozpoczynają się one w niedzielę, 26 lutego, i potrwają cały tydzień, do soboty włącznie, tj. 3 lutego. W tygodniu nauki będą o 9 rano i 8 wieczorem. Szczęść Boże na to dzieło rekolekcji. ks. Ryszard