Wydarzenia związane z narodzinami zbawiciela, Syna Bożego, w Jezusie Chrystusie, a wraz z tym przyniesieniem światu uwolnienia od grzechu, św. Paweł nazywa „nadejściem pełni czasów”, czyli spełnieniem się oczekiwań zbawczych i wyzwoleniem ludzi spod jarzma prawa grzechu ku wolności przybranych synów Bożych. Takie jest właśnie znaczenie Bożego Narodzenia. Jezus malusieńki witany przez pasterzy i powierzony pieczy pełnych wiary i zdziwienia rodziców, przynosi światu pokój mocą przemiany ludzkich serc w łasce zbawienia, którego dokona przy końcu swego żywota, na krzyżu. Już Mojżesz każe modlić się swoim kapłanom o pokój i błogosławieństwo Boże, które teraz w Jezusie się urzeczywistniają. Dzieje się to mocą Ducha Bożego, którego On wprowadził swoim przyjściem zbawczym: „Na dowód tego, że jesteście synami, Bóg wysłał do serc naszych Ducha Syna swego, który woła: ‘Abba Ojcze’. A zatem nie jesteś już niewolnikiem, lecz synem. Jeżeli zaś synem, to i dziedzicem z woli Bożej”. Maryja, Boża Rodzicielka, w tym kontekście jawi się jako pierwsza chrześcijanka i córka Boga: z racji zawierzenia woli Bożej i współpracy z nią. Jak wspomniałem w zeszłym tygodniu, z początku nie było specjalnego zainteresowania datowaniem faktów historycznych, ponieważ ważniejsze było ich przesłanie. Ponadto, nawet, jeśli ktoś się starał utrwalać wydarzenia w czasie, robił to w odniesieniu do jakiegoś globalnego wydarzenia ważnego dla całej ówczesnej cywilizacji lub lokalnej społeczności. Takim wydarzeniem było na przykład założenie Rzymu, panowanie czy śmierć danego cesarza lub króla, początek olimpiady itd. Dla chrześcijan pierwszych wieków pamiętne były rządy cesarza Dioklecjana (od 284 r.), jednego z najokrutniejszych prześladowców chrześcijan, które nazywano „erą dioklecjańską”. Rachubę odliczania czasu naszej ery od Chrystusa zawdzięczamy rzymskiemu mnichowi, Dionizemu ze Scytii (†544), jednemu z najwybitniejszych uczonych epoki, któremu ówczesny papież Jan I († 526) polecił opracować nowy kalendarz liturgiczny świętowania Wielkanocy. Istniejący wykaz autorstwa Cyryla Aleksandryjskiego, był doprowadzony do 531 r. Dionizy opracował następne stulecie. Odrzucił wtedy świadomie datowanie dioklecjańskie „bezbożnego prześladowcy”, a wprowadził liczenie nowej ery „od Wcielenia Pana”, którą ustalił rok 753 od założenia Rzymu. Dał przy tym temu następujące uzasadnienie: „Wybraliśmy liczenie lat od Wcielenia Pana naszego Jezusa Chrystusa, aby bardziej był widoczny początek naszej nadziei i by jaśniejszym światłem zabłysło dla nas źródło odnowienia ludzi, czyli tajemnica naszego Odkupienia”. Choć rachuba ta nie od razu zyskała uznanie, przyjęła się jednak z czasem, głównie dzięki jej rozpowszechnieniu przez późniejszego historyka św. Bedy Czcigodnego (†735) i tak stała się dziś najpopularniejszą rachubą czasu na świecie. I tak dziś, dzięki temu obchodzimy dzień 1 stycznia 2012 roku naszej ery, albo czasu po Chrystowych narodzinach. Nawet datowanie ma nam przypominać, że Bóg chce być z nami zawsze i wszędzie. Pamiętajmy o tym na progu tego nowego roku 2012. Szczęść Wam Boże w tym nowym roku. Ks. Ryszard