Chrystus intensyfikuje swoją działalność publiczną objeżdżając okoliczne wsie i miasteczka, by wszędzie tam dotrzeć z ewangelią Bożą, „bo (przecież) na to przyszedł”. Ciężki los człowieka po upadku grzechowym, sprawia że jego byt jawi się jako „bojowanie”, jak to ujął w dzisiejszym pierwszym czytaniu Job. Job wyraźnie mówi tu o bólu egzystencjalnym, sensie ludzkiego życia, które bez Boga staje się więzieniem i męczarnią: „Położę się, mówiąc do siebie: ‘Kiedy zaświta i wstanę?’ Lecz noc wiecznością się staje i boleść mną targa do zmroku”. Tym dokuczliwsze jest to bytowanie, gdy dochodzi do niego cierpienie i ból, podobny do tego, jaki spotkał samego Joba. Wtedy jedyną odpowiedzią jest odwołanie się do Boga. I właśnie w tę pustkę wkroczył Jezus. Na to wyszedł od Boga, by przynieść ludziom ukojenie i pomoc łaski Bożej w postaci swojej obecności i uzdrowienia na ciele i duszy. Gdziekolwiek się pojawił przynosił ulgę w cierpieniu i pokój w sercu. I tak z Jego ręki teściowa Szymona Piotra doznała uzdrowienia i wielu innych chorych, których całymi dniami znosili ich bliscy z pragnieniem uzdrowienia. Wyrzucał też z nich złe duchy, przyczyny ich smutku i rezygnacji. Wszyscy go szukali w nadziei uleczenia. A czy my go też szukamy? W zeszłym tygodniu zbieraliśmy fundusze na naszą katolicką szkołę św. Konstancji, dziś Kościół w Chicago prosi nas o wsparcie finansowe na cele duszpasterskie całej Archidiecezji. Od kilku lat akcja tej pomocy nazywa się Katolicką Doroczną Kwestą. Trzeba przyznać coroczna kwesta reperowała budżet wielu parafii wspierając ich cele duszpasterskie oraz wiele inicjatyw archidiecezji. Na pierwszym miejscu stawia się szkolnictwo katolickie, dalej kształcenie liderów katolickich, by mogli wspomóc pracę duszpasterską księży, których z każdym rokiem ubywa, bo przechodzą na emeryturę czy umierają, a w ich miejsce nie ma nowych kapłanów z racji braku nowych powołań kapłańskich. Wreszcie wspomaga się pomoc charytatywną wielu placówek katolickich w Chicago. Jak widać zbierane pieniądze mogą dać satysfakcję każdemu darczyńcy, ponieważ każdy ofiarowany dolar, oprócz tego że można go odpisać od podatku, jest niczym pieniążek wrzucony przez ubogą wdowę do skarbca świątynii, który jest pomnażany dla krzewienia Królestwa Bożego i ludzkiej dobroci. Kwesta katolicka ma już swoją tradycję i na ogół wszyscy wiemy jak ona funkcjonuje. Ogłasza się ją podczas tego i przyszłego tygodnia omawiając sposoby i czas jej płatności, który na ogół trwa około roku będąc rozłożony na raty. Mam nadzieję, że i w tym roku okażecie otwarte serce i na tyle na ile pozwoli wam wasza sytuacja finansowa, będziecie mogli znów podzielić się z innymi darem dla krzewienia Królestwa Bożego w naszej Archidiecezji.. Po tym też widać, jak bardzo wam na tym zależy. Bóg wam z góry zapłać za waszą hojność i zrozumienie. Ks. Ryszard